Eigenrichting

Een man vertelde mij dat hij op straat in elkaar geslagen was, hij had een half jaar in het ziekenhuis moeten liggen. De daders waren opgepakt en veroordeeld. Het was al twintig jaar geleden gebeurd. Het viel mij op dat hij er zo gelaten over sprak, in de sfeer van ‘soms zit het mee, soms zit het tegen’. Ik weet niet of hij er twintig jaar geleden ook zo gelaten onder was, ik denk het niet, ze hadden zijn vriendin ook te grazen genomen. Met dezelfde gelaten toon vertelde hij over de tegenactie van zijn vrienden. Hij had vrienden bij een motorclub en in die club heerste een sterk gevoel van rechtvaardigheid. Kom niet aan ons of onze vrienden. Zijn vrienden hadden de daders aangepakt, er was zelfs een arm gebroken. Hij dacht dat hij aan die actie van zijn vrienden meer had gehad dan aan het optreden van politie en justitie.

Lees verder

De Engelse taal

Je hebt a en aa, e en ee, i en ie, o en oo, en u (uitgesproken als oe). In de meeste Europese talen worden de klinkers hetzelfde uitgesproken. Een a wordt als ah of aa uitgesproken, afhankelijk van de spellingsregels van de taal. In het Nederlands kiezen we voor verdubbeling van de klinker, in de Scandinavische talen kiest men voor verdubbeling van de medeklinker. De klankcombinatie die je in het Nederlands schrijft als ‘an’ is in het Zweeds-Noors-Deens ‘ann’. De klankcombinatie ‘aan’ is het daar ‘an’. De u wordt in de meeste talen uitgesproken als oe. Spellingsregels verschillen, maar over de uitspraak van de afzonderlijke letters zijn de meeste talen het eens. Wat betreft de u is het Nederlands een uitzondering. De klinkers a, e, i, o en u zijn in de meeste talen hetzelfde en voor de meeste medeklinkers geldt dat ook. Er zijn kleine afwijkingen, bijvoorbeeld bij de c, g en j. De c wordt in het Nederlands, Spaans en Italiaans wel anders uitgesproken, maar het aardige is dat het onderscheid tussen een c voor een e of i en een c voor een andere klinker in alle talen geldt.

Lees verder