Emoties gaan hun eigen weg

Op de blog van Tineke Visscher las ik een inspirerend stukje over denken en voelen. Citaat: “Ik ken ook iemand die als hij uit zijn werk kwam tig keer oh boy, oh boy bleef zuchten omdat hij het zo zwaar had op zijn werk. Voor zijn gezin maakte dat de avond er niet gezelliger op. Maar toen hij zijn werk kwijt raakte door een reorganisatie bleef hij oh boy, oh boy zuchten. Nu omdat hij geen werk had en zijn sollicitaties nog niets opleverden.”

We denken vaak dat ons denken bepalend is voor onze emoties, maar in dit geval lijkt het er meer op dat deze man een tobber is en dat de verklarende gedachten er ná in plaats van er vóór komen. Maar als de emoties voorafgaan aan de gedachten, heeft het dan wel zin om te proberen jezelf op andere gedachten te brengen? Dan probeer je je emoties te onderdrukken en dat werkt juist averrechts. Ik heb de ervaring dat wanneer mijn gedachten malen, bijvoorbeeld door een conflict op het werk, die gedachten nodig zijn om het gebeurde te verwerken, om de beste manier te vinden om ermee om te gaan en om te bepalen wat mijn houding en plan van aanpak zullen zijn bij het vervolg. Op enig moment verdwijnen die gedachten, maar pas nadat ik de zaak van alle kanten heb bekeken, als het ware alles heb gedacht wat er over te denken valt. Soms kun je bewust aan iets anders gaan denken, maar alleen als het “klaar” is, want zolang dat nog niet het geval is, wordt het een wegdrukken van iets dat zijn beloop moet hebben.

Ik ben geïnteresseerd in de plaats van ons denken, zie ook mijn artikel over de zin van filosofie. René Gude, van 2013 tot 2015 onze denker des vaderlands, had humeurmanagement bedacht om zichzelf van een slecht humeur af te houden. Ik vond dat onzin, het lijkt teveel op onderdrukking. Hij wilde met zijn denken zijn emoties de baas zijn. Hij sprak over alle emoties die voortdurend met je op de loop willen gaan. Het is een schromelijke overschatting van het intellect. Je moet je juist overgeven aan emoties die met je op de loop willen gaan. Als je een slecht humeur hebt, zie dat onder ogen en probeer niet dat met je denken te veranderen. Ik vond Gude een levende demonstratie van wat er verkeerd is aan filosofie.

Maar hoe moet het dan wel? Zijn we een willoze prooi van onze emoties? Emoties hebben hun aanleiding in de echte wereld. Als je een dag lekker gewerkt heb, voel je je goed. Als je op je werk genegeerd wordt, ga je je eenzaam voelen. Het heeft geen zin om dat te ontkennen, maar je kunt wel keuzes maken die je leefwereld beïnvloeden. Als je verkeerde keuzes maakt, zul je je slechter gaan voelen. Het is dus niet de kunst om je emoties (je humeur) van binnenuit positief te maken, het is de kunst om je weg te vinden in de wereld.

Terug naar onze tobber, wellicht had hij ook verkeerde keuzes gemaakt. Misschien ook niet. Aan sommige dingen kun je niets doen. Maar als je dan niet door het verleggen van je gedachten iets kunt veranderen aan je gevoel, moet je dan maar accepteren dat je ongelukkig bent? Bhagwan zegt daarover het volgende. Je moet je concentreren op die emotie. Niet dat je erover moet denken, want dan veroorzaak je misschien juist een escalatie. Nee, je moet je erop concenteren zonder te denken. Sta stil bij die emotie en aanvaard dat je die hebt. Dan zul je merken dat slechte emoties oplossen. Goede emoties verbreiden zich juist door je erop te concentreren. Dit is een inzicht dat verkregen is door het te ervaren, niet door erover na te denken. En daarmee komen we tot de kern van de zaak. Mensen streven ernaar om gelukkig te zijn. Politiek en wetenschap proberen dat te bereiken door de buitenwereld te veranderen. Religie en spiritualiteit proberen dat te bereiken door je binnenwereld te veranderen.

Advertenties

4 thoughts on “Emoties gaan hun eigen weg

  1. Hallo Jan,

    Goed artikel. Ik ben het met je eens wat je zegt. Die emoties moet je gewoon voelen. Doet me anders denken aan dat positieve denken: “Nee hoor, je hebt geen probleem, je hebt een uitdaging!”. Kom op zeg. Soms is het gewoon even balen. Dat mag ook.

    Like

  2. Geen enkele emotie blijft bestaan, ze komen en gaan vanzelf. An sich is er met geen enkele emotie iets verkeerds, het wordt alleen moeilijk als je bij die emotie een verhaal gaat verzinnen … dan blijf je zuchten natuurlijk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s