Ondergronds, Zaak 4, Een dochter over haar moeder in een verzorgingshuis

Op internet blijken veel verhalen te staan over problemen die mensen ervaren met instanties, problemen die hen machteloos doen voelen. Onder de noemer ondergronds wil ik verhalen verzamelen die niet in het nieuws komen, maar wel nieuws zijn. Voorwaarde is dat het verhaal niet via-via, maar van de betrokkenen zelf komt.

Mieka houdt al vanaf 2005 een blog bij. Meteen op de hoofdpagina lees je waarover haar blog gaat:

“Oktober 2002 brak mijn moeder haar heup. Zorg thuis was helaas niet meer mogelijk. Vanaf dat moment woonde zij op een verpleegafdeling van een verzorgingshuis. Tien jaar later, september 2012, overleed mijn moeder. Dit blog blijft voorlopig bestaan. Er komen wekelijks bijdragen die specifiek handelen over de rol van familie en vrienden in de zorg van hun dementerende partner, ouder of vriend.”

Klik hier om op haar blog te komen.

Advertenties

Ondergronds, Zaak 3, Claars Notes

Op internet blijken veel verhalen te staan over problemen die mensen ervaren met instanties, problemen die hen machteloos doen voelen. Onder de noemer ondergronds wil ik verhalen verzamelen die niet in het nieuws komen, maar wel nieuws zijn. Voorwaarde is dat het verhaal niet via-via, maar van de betrokkenen zelf komt.

Clara Legêne werd in september 2002 werkloos. Het aanvragen van een WW-uitkering bleek een onvoorstselbare chaos op te leveren die jarenlang voortduurde en waardoor ze vier en een halve maand zonder uitkering moest leven.

Het verhaal is “ondergronds” begonnen, maar later toch in de publiciteit gekomen door een  artikel in Trouw op 25 mei 2005. Eigenlijk hoort het dus niet in mijn ondergronds-rubriek, maar het is te erg en te goed beschreven om het over te slaan. Haar dagboek is volledig, gedetailleerd en duidelijk, haar schrijfstijl is erg toegankelijk.

“Wat er allemaal gebeuren kan als je bij UWV/USZO een WW-uitkering aanvraagt…”

Klik hier om op haar blog te komen.

Vijftig min

De vijftigplussers zijn de generatie van de vaste banen. Eén keer solliciteren en een werkgever voor je leven hebben. Of een voorspoedige carrière. Voor de ouderen onder ons wachtte aan het einde van die carrière een pensioen gebaseerd op de eindloonregeling. Dat wil zeggen dat het pensioen dat je uiteindelijk ontvangt, gebaseerd is op het laatst verdiende salaris. En altijd hoor je die stomme quote over de generatie die het land opgebouwd heeft! Ze hebben juist geluk gehad, het is de na-oorlogse generatie die altijd de wind mee gehad heeft. Bij de eerste economische tegenwind, jaren tachtig, konden velen er met riante VUT-regelingen uitstappen.
En nu hun pensioen aangetast wordt, beginnen ze te mopperen. Maar wat hun wordt aangedaan of wellicht nog te wachten staat, is niets vergeleken bij wat de 50-minners meemaken.

Als je nu 50 bent, heb je meegemaakt dat het onderwijs onder je kont werd afgebroken. Na je opleiding werd je werkloos. Je dacht dat het uiteindelijk wel goed zou komen, maar de vaste banen bestonden niet meer, na iedere tijdelijk contract lag de werkloosheid op de loer. Carrière maken is aanzienlijk moeilijker geworden, doordat de hogere posities bezet worden gehouden door de mensen die nu 50-plusser zijn.
De pensioenregelingen zijn inmiddels vervangen door middelloonregelingen, het pensioen dat je uiteindelijk ontvangt, is gebaseerd op het salaris dat je gemiddeld tijdens je leven verdiende. Het resultaat is een veel lager pensioen dan men vroeger op basis van de eindloonregeling kreeg, het valt daarnaast lager uit door de kleinere carrièrekansen, door de perioden van werkloosheid en nu doordat in de pensioencrisis de opgebouwde rechten van ouderen niet afgebroken kunnen worden, ten koste van de rest natuurlijk.
In plaats van VUT-regelingen moeten de vijftig-minners langer doorwerken. Als je tussen de 40 en de 50 bent, loop je het risico dat – nu de na-oorlogse generatie met pensioen gaat – je gepasseerd wordt omdat je te oud bent.

Het is een schande dat er een vijftig-pluspartij bestaat. Ze zijn rijk. Het zijn verwende kinderen. Er moet een vijftig-minpartij komen!

Ondergronds, Zaak 2, Medische molen en zorgbureaucratie bij chronische ziekte

Op internet blijken veel verhalen te staan over problemen die mensen ervaren met instanties, problemen die hen machteloos doen voelen. Onder de noemer ondergronds wil ik verhalen verzamelen die niet in het nieuws komen, maar wel nieuws zijn. Voorwaarde is dat het verhaal niet via-via, maar van de betrokkenen zelf komt.

Marrit werd in 2008 ziek. Ze leed aan een complex van klachten, o.a. gewrichtsklachten. Haar blog gaat over haar persoonlijke strijd in de medische molen en over de strijd om hulp geregeld te krijgen. Behalve dat een patiënt eigenlijk zelf expert moet worden op het gebied van WMO, AWBZ, CIZ, PGB en al die dingen meer, heeft zij de behandeling door instanties ervaren als een “ontmoedigingsbeleid”, dat er in feite op neer komt dat zo weinig mogelijk hulpvragen moeten worden toegekend, omdat er zo weinig mogelijk geld uitgegeven dient te worden.
Marrit: “Als je voelt dat je gelijk hebt, nooit maar dan ook nooit opgeven!”

Klik hier om op haar blog te komen.

Ondergronds, Zaak 1, Hypotheek na faillissement

Op internet blijken veel verhalen te staan over problemen die mensen ervaren met instanties, problemen die hen machteloos doen voelen. Onder de noemer ondergronds wil ik verhalen verzamelen die niet in het nieuws komen, maar wel nieuws zijn. Voorwaarde is dat het verhaal niet via-via, maar van de betrokkenen zelf komt.

Frans Smid is failliet. Zijn vriendin heeft genoeg middelen om de hypotheek te betalen. Toch wil Lindorff Incasso namens de hypotheekverstrekker ABN-Amro het huis per executie verkopen. Als dat doorgaat moeten Frans, Ellen en hun twee kinderen hun huis huis en lijden zowel Frans als de bank groot verlies. Een verlies-verlies situatie dus.

Lees hier hun hele verhaal.